وقتی که زنبوری به موری رسید،او را دید که دانه ای گندم می برد به خانه و آن دانه زیر و زبر می شد و آن مور با آن زیر و زبر می آمد و به جهد و حیله ی بسیار آن را می کشید و مردمان پای بر اون می نهادند و او را خسته و زخمی می کردند.آن زنبور به مورچه گفت : این چه سختی و رنجی است که تو برای دانه ای کوچک و بی ارزش به خودت اینقدر زحمت می دهی.بیا ببین که من بدون زحمت چگونه از بهترین نعمت ها و با لذت ترین آن ها می خورم.و از هر جای آن بیشتر خوشم بیاید به دل خودم انتخاب می کنم.پس مورچه را با خودش به دکان قصابی برد در آن جا گوشت خوب و چاق وجود داشت.نشست و جای نرمی را از گوشت کند و خورد و چون سیر شد یک تکه هم از گوشت کند تا با خود ببرد.قصاب به سرعت آمد و با کارد به او زد و او را به دو نیم کرد.و انداخت.مورچه هم به سرعت آمد و پای زنبور را می کشید و می گفت:«هر که آن جا نشیند که مرادش بود.چنانش کُشند که نخواهد و مرادش نبود.»

نوشته شده در یکشنبه 20/9/90ساعت 8:54 عصر توسط *رضا میثمی* نظرات ( ) | |